Glomustumor van het oor

Diagnose

Een glomustumor (paraganglioom) van het oor is een goedaardige, zeer bloedvatrijke tumor die uitgaat van cellen van het zenuwnetwerk in het middenoor. Hij is achter het trommelvlies zichtbaar als een roodachtig gebied dat met de hartslag meepulseert; onder de oormicroscoop kan hij verbleken wanneer het trommelvlies wordt opgebold. CT en MRI tonen de ligging en uitbreiding en onderscheiden hem van grotere ruimte-innemende afwijkingen aan de schedelbasis.

Symptomen

De meest voorkomende klacht is een oorsuizen dat synchroon loopt met de polsslag – een ruisend geluid op het ritme van de hartslag –, gevolgd door een langzaam toenemend gehoorverlies. Later kunnen duizeligheid, een drukkend gevoel in het oor, zwakte van de gezichtsspieren of uitvalsverschijnselen van zenuwen aan de schedelbasis optreden.

Oorzaken

De tumoren ontstaan uit paraganglionaire cellen, die normaal gesproken lichaamsfuncties zoals bloeddruk en temperatuur regelen; als genetische oorzaak zijn veranderingen in het SDHD-gen beschreven. Ze treden meestal op latere leeftijd op en groeien langzaam.

Behandelmogelijkheden

Omdat de tumoren vrijwel nooit kwaadaardig zijn en slechts zelden uitzaaien, worden kleine afwijkingen die weinig klachten veroorzaken soms eerst geobserveerd. De blijvende behandeling bestaat uit verwijdering onder de microscoop, meestal via de gehoorgang of via een toegang achter het oor; grotere ruimte-innemende afwijkingen aan de schedelbasis vereisen gespecialiseerde technieken. Als alternatief kan bij niet-operabele of achtergebleven afwijkingen bestraling worden overwogen.

Na de ingreep

Na de verwijdering geneest de wond doorgaans snel; gehoorcontroles laten zien of het gehoor behouden is gebleven of is verbeterd. Zeldzame complicaties zijn een trommelvliesperforatie of zwakte van de aangezichtszenuw. Omdat de aandoening in zeldzame gevallen terugkomt, worden regelmatige controleonderzoeken aanbevolen.