Slaapgeneeskunde

De NPAP-therapie (CPAP en APAP) is in verreweg de meeste gevallen de optimale methode om slaapapneu succesvol te behandelen. Hierbij wordt 's nachts een ademhalingsondersteunend apparaat met overdruk en een masker gebruikt. Alternatieve behandelmethoden worden afgestemd op de individuele behoeften.

Onderzoeken en operatieve behandelmogelijkheden: endoscopie van de luchtwegen en tests met apparatuur. Medicamenteus geïnduceerde slaapvideo-endoscopie (MISE) om het gedrag van de luchtwegen tijdens de slaap te simuleren.

Operatieve behandelingen afhankelijk van de diagnose: Correcties van het neustussenschot ter verbetering van de neusademhaling.

Uvulovelofaryngoplastiek (UVPP) houdt in dat de structuren van de huig (uvula), het zachte gehemelte (velum) en de keelholte (farynx) worden verstevigd. Het doel is het snurkgeluid te verminderen, voor zover dit wordt veroorzaakt door trillingen van de genoemde structuren. De volledige operatie omvat het verwijderen van de keelamandelen (tonsillectomie), het losmaken van slijmvliesstroken en het vervolgens hechten van de gehemeltebogen met als doel hier een stabiele littekenplaat te vormen, en het verwijderen van overtollig slijmvlies aan de huig.

Selectieve stimulatie van de nervus hypoglossus door een tongpacemaker. Een kleine pulsgenerator wordt onder het sleutelbeen onder de huid geplaatst. Een dunne sonde verbindt deze met de nervus hypoglossus, die de tongspieren aanstuurt; een tweede sonde meet de ademhalingsbewegingen. Bij elke ademhaling geeft het systeem een korte impuls af – de tongbasis beweegt naar voren en maakt de keelholte vrij.

Voorwaarden: de procedure komt in aanmerking voor volwassenen met matige tot ernstige obstructieve slaapapneu wanneer CPAP- of BPAP-therapie onvoldoende werkt of niet wordt verdragen. Vóór de implantatie onderzoeken wij met een slaapendoscopie (DISE) of de keelholte rondom dichtvalt – als dat het geval is, is de procedure niet geschikt. Ook het lichaamsgewicht wordt meegewogen: de beschikbare onderzoeksgegevens omvatten patiënten met een body mass index tot 40.

Verloop: De implantatie vindt plaats onder algehele narcose, doorgaans met een korte ziekenhuisopname. Het systeem wordt niet direct geactiveerd: het eerste inschakelen en de basisinstelling vinden plaats na de ingroeifase, meestal na ongeveer vier weken. In de daaropvolgende maanden wordt de stimulatiesterkte tijdens een controle met meting in het slaaplaboratorium nauwkeurig afgestemd en later zo nodig bijgesteld.

In het dagelijks leven: Voor het inslapen schakelt de patiënt het systeem in met een handafstandsbediening en bij het ontwaken weer uit. De instellingen kunnen op elk moment worden aangepast. In grote registerstudies behaalt ongeveer twee derde van de behandelde patiënten een goed resultaat. Ernstige complicaties zijn zeldzaam – in analyses kwamen ze bij ongeveer één procent voor; patiënten melden het vaakst een trekkend gevoel of ongemak door de impulsen.

Of u in aanmerking komt voor een tongpacemaker, bepalen we tijdens een individueel onderzoek.

Bimaxillaire rotatie en advancement bij afwijkende kaakstanden: Oorzakelijke behandeling van obstructieve slaapapneu. Het naar voren verplaatsen van de boven- en onderkaak creëert meer ruimte in de keelholte. Positieve effecten op nachtelijke ademstops en het uiterlijk. Beïnvloedt de kinpositie, neusvorm, lachlijn en zichtbaarheid van de tanden. Digitale planning van de operatie voor optimale functie en esthetiek. Verschillende operatietechnieken, zoals een kincorrectie, om de esthetische effecten in balans te brengen.