การตรวจวินิจฉัย

ก่อนการตรวจ จะพ่นยาบนเยื่อบุจมูกเป็นเวลาสั้น ๆ: ยาพ่นช่วยลดอาการบวมของเยื่อบุเล็กน้อยและทำให้พื้นผิวชา จากนั้นจะค่อย ๆ สอดกล้องเอนโดสโคปชนิดยืดหยุ่นตามพื้นโพรงจมูกอย่างระมัดระวัง โดยจะประเมินผนังกั้นจมูก กังหันจมูก ช่องทางแคบที่ไปสู่รูเปิดของไซนัส และโพรงหลังจมูก หลังจากนั้นจึงสามารถตรวจดูคอหอยและกล่องเสียงได้

การส่องกล้องช่วยให้มองเห็นบริเวณที่ไม่สามารถเห็นได้จากภายนอก: การบวมของเยื่อบุ บริเวณตีบแคบ ติ่งเนื้อ แนวทางไหลของสารคัดหลั่ง การเปลี่ยนแปลงบริเวณปากท่อยูสเตเชียน และสิ่งที่ตรวจพบในกล่องเสียง หากจำเป็น สามารถเก็บตัวอย่างเซลล์ระหว่างการตรวจได้

ในภาวะไซนัสอักเสบเรื้อรัง ผลการส่องกล้องที่ชัดเจนอาจช่วยลดขั้นตอนการตรวจเพิ่มเติมได้: บทความทบทวนทางวิชาการระบุว่า หากผลการส่องกล้องจมูกพบความผิดปกติ ก็ไม่จำเป็นต้องตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์เสมอไป แพทย์จะพิจารณาจากผลการตรวจและการดำเนินโรคว่าจำเป็นต้องตรวจถ่ายภาพหรือไม่

หากมีอาการเสียงแหบต่อเนื่อง การตรวจดูกล่องเสียงเป็นส่วนหนึ่งของการตรวจหาสาเหตุ: แนวทางคำแนะนำทางวิชาชีพระดับนานาชาติเรื่องเสียงแหบระบุให้ตรวจดูกล่องเสียง หากมีอาการเสียงแหบนานกว่าสี่สัปดาห์ การส่องกล้องช่วยประเมินการเคลื่อนไหว ตำแหน่ง และพื้นผิวของสายเสียงได้ และมีวิธีตรวจเพิ่มเติมสำหรับประเมินการเคลื่อนไหวอย่างละเอียดของสายเสียง

การตรวจคัดกรองการได้ยินในทารกแรกเกิดมีจุดประสงค์เพื่อตรวจหาสัญญาณบ่งชี้ความผิดปกติของการได้ยินตั้งแต่ระยะแรก การตรวจการตอบสนองของก้านสมองต่อเสียงแบบอัตโนมัติ (AABR) ด้วย BERAphone จะบันทึกการตอบสนองทางไฟฟ้าของทางเดินประสาทการได้ยินต่อสิ่งเร้าทางเสียง โดยพยายามตรวจขณะที่เด็กหลับหรือนอนอยู่นิ่ง ๆ

เสียงสะท้อนจากหูชั้นใน (OAE) โดยเฉพาะ TEOAE วัดได้ด้วยหัวตรวจขนาดเล็กในช่องหู และให้ข้อมูลเกี่ยวกับการทำงานของเซลล์ขนชั้นนอกในคอเคลีย ผลการตรวจคัดกรองที่ผิดปกติยังไม่ใช่การวินิจฉัย และต้องตรวจการได้ยินเพิ่มเติมเพื่อให้ทราบแน่ชัด ผลที่ปกติไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ของความผิดปกติทางการได้ยินทุกประเภท

ท่านจะได้ฟังเสียงที่มีระดับความสูงต่ำและความดังแตกต่างกันผ่านหูฟัง โดยแจ้งเมื่อท่านได้ยินเสียง จากนั้นจะจัดทำกราฟการได้ยินซึ่งแสดงระดับเสียงต่ำสุดที่ได้ยินในแต่ละความถี่ หากจำเป็น จะมีการตรวจการนำเสียงผ่านกระดูกเพิ่มเติม

ท่านจะได้ฟังคำหรือตัวเลข แล้วพูดทวนสิ่งที่ท่านเข้าใจ การตรวจนี้ประเมินความเข้าใจคำพูดที่ระดับความดังต่าง ๆ; อาจตรวจในสภาวะที่มีเสียงรบกวนด้วย ขึ้นอยู่กับประเด็นที่ต้องการตรวจประเมิน

หัวตรวจในช่องหูจะเปลี่ยนความดันอากาศในช่วงสั้น ๆ และวัดการเคลื่อนไหวของแก้วหูและหูชั้นกลาง การตรวจนี้อาจให้ข้อมูลบ่งชี้ว่ามีของเหลวในหูชั้นกลางหรือมีความผิดปกติของการระบายอากาศ แต่ไม่ได้วัดความสามารถในการได้ยินโดยตรง

หัวตรวจขนาดเล็กจะบันทึกเสียงตอบสนองระดับเบาจากคอเคลียหลังได้รับสิ่งเร้าทางเสียง การตรวจวัดแบบไม่อาศัยการตอบสนองของผู้รับการตรวจนี้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการทำงานของเซลล์ขนชั้นนอก ปัญหาในหูชั้นกลางอาจส่งผลต่อผลการตรวจได้; การตรวจ OAE เพียงอย่างเดียวไม่สามารถยืนยันได้ว่าไม่มีความผิดปกติของการได้ยินทุกชนิด

จะปล่อยเสียงสองเสียงพร้อมกัน หัวตรวจจะวัดเสียงตอบสนองเพิ่มเติมที่เกิดขึ้นในคอเคลียจากการกระตุ้นดังกล่าว DPOAE ช่วยให้ประเมินการทำงานของเซลล์ขนชั้นนอกแยกตามความถี่ได้

สิ่งเร้าทางเสียงระยะสั้น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเสียงคลิก จะกระตุ้นให้คอเคลียเกิดการตอบสนองที่สามารถวัดได้ คำย่อทางวิชาการที่ใช้ทั่วไปคือ TEOAE วิธีนี้ใช้ในการตรวจคัดกรองการได้ยินและการตรวจอื่น ๆ อีกทั้งเป็นการตรวจเสริมการทดสอบการได้ยินวิธีอื่น

ขั้วไฟฟ้าบนผิวหนังจะบันทึกการตอบสนองทางไฟฟ้าของวิถีประสาทการได้ยินจนถึงก้านสมองต่อสิ่งเร้าทางเสียง การปรับระดับความดังของสิ่งเร้าช่วยให้ประมาณระดับเสียงต่ำสุดที่ได้ยินได้ ระหว่างการตรวจจำเป็นต้องอยู่นิ่งและสงบ และการตรวจนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งเมื่อไม่สามารถอาศัยการตอบสนองโดยตรงของผู้รับการตรวจในการทดสอบการได้ยินได้อย่างน่าเชื่อถือ

ขั้วไฟฟ้าจะบันทึกศักย์ไฟฟ้าที่เกิดจากการกระตุ้นด้วยเสียงจากคอเคลียและเส้นประสาทการได้ยินที่อยู่ติดกัน ตำแหน่งการวางขั้วไฟฟ้าขึ้นอยู่กับวิธีการตรวจ และจะมีการอธิบายล่วงหน้า การตรวจวัดนี้อาจช่วยเสริมการประเมินปัญหาหูชั้นในในบางกรณี แต่ไม่สามารถใช้เพียงอย่างเดียวเพื่อวินิจฉัยโรคเมเนียร์ได้อย่างแน่นอน

ภาวะเสียงดังในหูคือการรับรู้เสียงโดยไม่มีแหล่งกำเนิดเสียงจากภายนอก การประเมินประกอบด้วยการอธิบายลักษณะเสียงอย่างละเอียด รวมถึงการวัดระดับเสียงสูงต่ำและความดัง: ในการทดสอบที่เรียกว่าการจับคู่เสียงดังในหู จะปรับเสียงเปรียบเทียบจนตรงกับเสียงที่ผู้ป่วยได้ยินในหูของตนเอง นอกจากนี้ ยังอาจตรวจวัดว่าต้องใช้เสียงซ่าที่ระดับความดังเท่าใดจึงจะกลบเสียงดังในหูได้ทั้งหมดหรือบางส่วน

เนื่องจากภาวะเสียงดังในหูมักเกิดร่วมกับการสูญเสียการได้ยิน การตรวจหาระดับเสียงเบาที่สุดที่ได้ยินและการตรวจการได้ยินด้วยเสียงพูดจึงเป็นส่วนหนึ่งของการตรวจประเมิน นอกจากนี้ ยังใช้แบบสอบถามมาตรฐานเพื่อประเมินว่าภาวะเสียงดังในหูส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันมากเพียงใด และช่วยให้เปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงของอาการได้ การตรวจวัดเหล่านี้อธิบายลักษณะของภาวะเสียงดังในหู แต่ไม่สามารถระบุสาเหตุได้ด้วยตัวเองเพียงอย่างเดียว ภาวะเสียงดังในหูที่เพิ่งเกิดขึ้น เป็นข้างเดียว หรือดังเป็นจังหวะชีพจร รวมถึงภาวะเสียงดังในหูที่เกิดร่วมกับการสูญเสียการได้ยินอย่างฉับพลัน ควรได้รับการตรวจประเมินโดยแพทย์โดยเร็ว

ท่านจะหลับตาและย่ำเท้าอยู่กับที่ โดยมีทีมตรวจดูแลความปลอดภัย ทีมตรวจจะสังเกตการหมุนตัวหรือการเบี่ยงออกจากตำแหน่ง การทดสอบนี้เป็นการตรวจเสริมเพื่อประเมินเบื้องต้น และไม่สามารถระบุตำแหน่งของความผิดปกติด้านการทรงตัวได้อย่างน่าเชื่อถือหากใช้เพียงอย่างเดียว

ทีมผู้ตรวจจะสังเกตการยืนของท่านขณะวางเท้าชิดกัน โดยเริ่มจากลืมตาแล้วจึงหลับตา การเปลี่ยนแปลงของความมั่นคงในการยืนช่วยบ่งชี้ถึงการทำงานร่วมกันของระบบรับความรู้สึกต่าง ๆ การทดสอบนี้ไม่ได้จำเพาะต่อโรคของหูชั้นใน

สิ่งเร้าทางเสียงหรือการสั่นสะเทือนกระตุ้นให้เกิดการตอบสนองแบบรีเฟล็กซ์ ซึ่งวัดผ่านขั้วไฟฟ้าบนผิวหนังบริเวณกล้ามเนื้อคอที่เกร็งอยู่ cVEMP ประเมินการทำงานของถุงแซคคูลและทางเดินรีเฟล็กซ์ของระบบทรงตัวที่เกี่ยวข้องเป็นหลัก

ขั้วไฟฟ้าใต้ดวงตาจะบันทึกการตอบสนองแบบรีเฟล็กซ์ต่อสิ่งเร้าทางเสียงหรือการสั่นสะเทือน ขณะที่ท่านมองขึ้นด้านบน oVEMP ให้ข้อมูลเป็นหลักเกี่ยวกับยูทริเคิลและวิถีรีเฟล็กซ์ที่เกี่ยวข้อง การตรวจ VEMP ทั้งสองวิธีใช้เสริมการตรวจการทรงตัววิธีอื่น ๆ

ในการตรวจการเคลื่อนไหวของดวงตาด้วยวิดีโอ แว่นตรวจวัดที่มีกล้องติดตั้งอยู่ภายในจะบันทึกการเคลื่อนไหวของดวงตา การตรวจประกอบด้วยหลายส่วน: การมองตามจุดแสงเป้าหมาย การตรวจการเปลี่ยนจุดจ้องมองอย่างรวดเร็ว การตรวจโดยจัดศีรษะในท่าต่าง ๆ และ – หากแพทย์สั่ง – การตรวจด้วยการกระตุ้นด้วยอุณหภูมิ ซึ่งใช้กระแสลมที่อุ่นกว่าหรือเย็นกว่าเพื่อกระตุ้นให้เกิดอาการเวียนศีรษะบ้านหมุนช่วงสั้น ๆ ทิศทาง รูปแบบ และความแรงของการเคลื่อนไหวของดวงตาเหล่านี้ช่วยให้ประเมินได้ว่าอวัยวะทรงตัวข้างใดข้างหนึ่งหรือทั้งสองข้างมีการตอบสนองที่เปลี่ยนแปลงไปหรือไม่

การตรวจ VNG ไม่ก่อให้เกิดความเจ็บปวด และโดยมากใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมง ก่อนการตรวจ ท่านไม่ควรแต่งหน้า และควรงดแอลกอฮอล์รวมถึงคาเฟอีน ยาบางชนิดอาจส่งผลต่อผลการตรวจ; โปรดปรึกษาแพทย์ก่อนวันนัดว่าควรหยุดยาเหล่านั้นชั่วคราวหรือไม่ และอย่าหยุดยาใด ๆ ด้วยตนเอง อาจเกิดอาการมึนงงหรือคลื่นไส้ชั่วคราว จึงแนะนำให้มีผู้มารับกลับ

ในการทดสอบ Ocular-Counter-Roll จะใช้แว่นวัดด้วยวิดีโอบันทึกการหมุนของดวงตาเมื่อเอียงศีรษะหรือลำตัวไปด้านข้าง: ดวงตาจะหมุนเล็กน้อยไปในทิศทางตรงกันข้ามโดยเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ การวัดนี้ให้ข้อมูลบ่งชี้เกี่ยวกับการรับรู้แรงโน้มถ่วงและตำแหน่งของร่างกายผ่านอวัยวะโอโทลิท โดยเฉพาะยูทริเคิล วิธีนี้ใช้เสริมการตรวจการทรงตัวอื่น ๆ ไม่สามารถทดแทนการตรวจวินิจฉัยด้วยภาพ และไม่จำเป็นสำหรับอาการเวียนศีรษะทุกประเภท

ในการกระตุ้นสมองด้วยสนามแม่เหล็กผ่านกะโหลกศีรษะ ขดลวดเหนือศีรษะจะสร้างพัลส์แม่เหล็กระยะสั้นเพื่อกระตุ้นเปลือกสมองใหญ่; จากนั้นจะบันทึกการตอบสนองของกล้ามเนื้อที่เกิดขึ้นผ่านขั้วไฟฟ้า ในสาขาโสต ศอ นาสิกวิทยา ปัจจุบันวิธีนี้ใช้เป็นหลักในงานวิจัยเพื่อศึกษาการเชื่อมต่อระหว่างอวัยวะทรงตัวกับสมอง วิธีนี้ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการตรวจวินิจฉัยตามปกติในคลินิกหู คอ จมูก และมีความสำคัญเป็นหลักในการศึกษาประเด็นทางประสาทวิทยาหรือทางวิทยาศาสตร์

ก่อนใช้งาน ต้องตรวจสอบข้อห้าม เช่น โรคลมชัก การมีเครื่องกระตุ้นสมอง หรืออุปกรณ์โลหะที่ฝังอยู่บริเวณศีรษะ แพทย์จะตัดสินใจว่าจำเป็นต้องตรวจด้วยวิธีดังกล่าวหรือไม่หลังจากประเมินทางคลินิก; การตรวจจะดำเนินการในแผนกประสาทวิทยาหรือหน่วยงานวิจัยที่มีอุปกรณ์รองรับ

ในการทดสอบการตอบสนองต่อการหมุนศีรษะอย่างรวดเร็ว ท่านจะมองจุดหนึ่งค้างไว้ ขณะที่แพทย์หมุนศีรษะของท่านไปทางซ้ายหรือขวาอย่างรวดเร็วและนุ่มนวล หากการทำงานของระบบการทรงตัวเป็นปกติ ดวงตาจะตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวนี้โดยอัตโนมัติ โดยยังคงมองอยู่ที่จุดเดิม หากไม่สามารถชดเชยการเคลื่อนไหวได้อย่างถูกต้อง ดวงตาจะเคลื่อนไหวปรับแก้เล็กน้อย – ซึ่งบ่งชี้ว่าอวัยวะการทรงตัวด้านนั้นทำงานได้อ่อนลง

ในการตรวจแบบใช้วิดีโอช่วย (vHIT) จะบันทึกการเคลื่อนไหวของดวงตาด้วยแว่นตาขนาดเล็ก ทำให้สามารถวัดระดับการตอบสนองของการเคลื่อนไหวดวงตาสำหรับท่อครึ่งวงกลมแต่ละท่อได้ และยังบันทึกการเคลื่อนไหวปรับแก้เล็กน้อยของดวงตาได้ด้วย การตรวจใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีและช่วยเสริมการตรวจอื่น ๆ เช่น การทดสอบด้วยการกระตุ้นด้วยอุณหภูมิ – ไม่ได้ใช้ทดแทนการตรวจเหล่านั้น

ขณะที่ท่านกลืน จะมีการส่งแรงดันอากาศที่กำหนดไว้ผ่านทางจมูก การวัดที่หูจะบันทึกว่าท่อยูสเตเชียนเปิดหรือไม่ เปิดเมื่อใด และส่งผ่านแรงดันไปยังหูชั้นกลางหรือไม่ ผลที่ได้จะนำมาเทียบกับอาการ ผลการตรวจแก้วหู และการทดสอบอื่น ๆ การวัดเพียงอย่างเดียวไม่สามารถยืนยันหรือปฏิเสธภาวะการทำงานผิดปกติของท่อยูสเตเชียนได้

การตรวจวัดความต้านทานการไหลของอากาศในจมูกแบบแอ็กทีฟทางด้านหน้าจะวัดความดันอากาศบริเวณด้านหน้ารูจมูกและการไหลของอากาศระหว่างการหายใจตามปกติ ค่าทั้งสองนี้ใช้คำนวณความต้านทานการไหลของอากาศขณะหายใจทางจมูก โดยแยกจมูกด้านขวาและด้านซ้าย ค่าที่ได้แสดงว่าการหายใจในขณะนั้นสะดวกหรือลำบากเพียงใด ผลการตรวจขึ้นอยู่กับระดับการบวมของเยื่อบุในขณะนั้น และอาจเปลี่ยนแปลงได้ในระหว่างวัน; โดยจะประเมินร่วมกับอาการและผลการตรวจด้วยกล้องส่อง

การตรวจ Rhinoresistometrie แสดงค่าความต้านทานในจมูกอย่างต่อเนื่องตลอดรอบการหายใจ ไม่ใช่เพียงค่าเดียว จึงช่วยให้สังเกตได้ว่าความต้านทานเปลี่ยนแปลงอย่างไรขณะหายใจเข้าและออก การแสดงผลนี้อาจบ่งชี้ถึงความไม่คงที่ของการหายใจทางจมูก ซึ่งทางเดินอากาศจะแคบลงระหว่างการหายใจ อย่างไรก็ตาม การตรวจนี้เพียงอย่างเดียวก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่ตีบแคบได้ และจะประเมินร่วมกับการส่องกล้องและการตรวจ Rhinomanometrie

การตรวจวัดโพรงจมูกด้วยเสียง – ซึ่งบางครั้งเรียกว่าการตรวจวัดความต้านทานในจมูกด้วยเสียง – ใช้คลื่นเสียงเป็นช่วงสั้น ๆ: โดยส่งเสียงสั้น ๆ เข้าไปในจมูก จากนั้นเครื่องจะคำนวณจากเสียงสะท้อนกลับว่าพื้นที่หน้าตัดของโพรงจมูกที่ระยะต่าง ๆ มีขนาดเท่าใด วิธีนี้จึงสามารถระบุพื้นที่หน้าตัดส่วนที่แคบที่สุดและปริมาตรของโพรงจมูกได้ วิธีดังกล่าวแสดงลักษณะรูปร่างของช่องทางภายในจมูก แต่ไม่ได้แสดงการไหลของอากาศหรือความต้านทานการไหลของอากาศ จึงมักใช้ร่วมกับการตรวจวัดความต้านทานการไหลของอากาศในจมูก

ในการตรวจวัด FeNO ท่านจะหายใจอย่างผ่อนคลายและสม่ำเสมอเข้าไปในเครื่องวัดขนาดเล็ก โดยจะประเมินสัดส่วนของไนตริกออกไซด์ (NO) ในลมหายใจออก การตรวจนี้ไม่รุกล้ำร่างกาย ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที และใช้เสริมการตรวจสมรรถภาพปอด – ไม่ได้ใช้ทดแทนการตรวจดังกล่าว

ค่าที่สูงขึ้นอาจบ่งชี้ถึงการอักเสบของทางเดินหายใจบางรูปแบบ เช่น ที่พบในโรคหืดจากภูมิแพ้ สำหรับผู้ใหญ่ ค่าต่ำกว่า 25 ppb ถือว่าต่ำ และค่าสูงกว่า 50 ppb ถือว่าสูง ค่า FeNO เพียงอย่างเดียวไม่สามารถใช้วินิจฉัยโรคได้ ทีมแพทย์จะประเมินค่านี้ร่วมกับการตรวจร่างกาย สมรรถภาพปอด และผลการตรวจอื่น ๆ

ก่อนการรักษา จะมีการตรวจสอบข้อบ่งชี้เฉพาะ ข้อห้ามที่อาจมี และความสามารถในการปรับความดันให้สมดุล ความเสี่ยงที่สำคัญ ได้แก่ การบาดเจ็บจากความดันที่หูและโพรงอากาศข้างจมูก และอาจมีผลข้างเคียงอื่น ๆ ได้ด้วย โดยจะมีการหารือเกี่ยวกับประโยชน์ ทางเลือก ขั้นตอน และการรับผิดชอบค่าใช้จ่ายล่วงหน้า ทีมงานจะร่วมกับท่านพิจารณาว่าสามารถรับการรักษาด้วยห้องปรับความดันได้หรือไม่และที่ใด

การตรวจครอบคลุมสามด้าน: การจดจำกลิ่น (การระบุกลิ่น) การแยกแยะกลิ่นที่คล้ายกัน (การจำแนกกลิ่น) และความเข้มข้นต่ำสุดที่ยังสามารถรับรู้ได้ (ระดับขีดเริ่มรับรู้) ชุดทดสอบมาตรฐาน – เช่น ปากกาทดสอบกลิ่นหรือบัตรทดสอบกลิ่น – ให้ค่าที่สามารถนำมาเปรียบเทียบกันได้ โดยจะเทียบกับค่าอ้างอิงตามอายุ การตรวจจำเป็นต้องอาศัยการหายใจทางจมูกที่โล่งเพียงพอ; หากมีอาการหวัดหรือเพิ่งใช้สเปรย์พ่นจมูกลดบวม จะเลื่อนการตรวจไปเป็นเวลาอื่น

ในการทดสอบรสชาติพื้นฐาน ได้แก่ หวาน เปรี้ยว เค็ม ขม และอูมามิ จะหยดสารละลายหรือวางแถบทดสอบที่ชุบสารละลายลงบนลิ้น แล้วให้ระบุรสชาติ เนื่องจากสิ่งที่เรารับรู้ว่าเป็นรสชาติส่วนใหญ่เกิดขึ้นผ่านทางจมูก (การรับกลิ่นผ่านด้านหลังโพรงจมูก) โดยทั่วไปจึงตรวจการรับกลิ่นร่วมด้วยเมื่อมีอาการผิดปกติด้านการรับรส

ควรรับการตรวจประเมินเมื่อการรับกลิ่นลดลงหรือสูญเสียไป หลังการติดเชื้อทางเดินหายใจหรือการบาดเจ็บที่ศีรษะ เมื่อมีริดสีดวงจมูกและไซนัสอักเสบเรื้อรัง รวมถึงในกรณีที่ต้องประเมินปัญหาทางระบบประสาทบางประการ ความผิดปกติในการรับกลิ่นจะรักษาได้หรือไม่และด้วยวิธีใดนั้นขึ้นอยู่กับสาเหตุ ทีมงานจะประเมินล่วงหน้าว่าจำเป็นต้องตรวจอะไร และจะตรวจที่นี่หรือที่สถานพยาบาลเฉพาะทาง

เพื่อใช้ในการตรวจหา จะเก็บตัวอย่างเซลล์ด้วยแปรงขนาดเล็กหรือไม้ปาด การเก็บตัวอย่างใช้เวลาไม่นาน และโดยส่วนใหญ่มักได้รับการบรรยายว่าทนต่อการตรวจได้ดี จากนั้นจะส่งตัวอย่างในน้ำยาสำหรับเก็บรักษาไปยังห้องปฏิบัติการ

ในห้องปฏิบัติการ โดยทั่วไปจะตรวจหา DNA ของไวรัสด้วยวิธี PCR ซึ่งสามารถระบุได้พร้อมกันว่าเป็นชนิดความเสี่ยงสูงหรือความเสี่ยงต่ำ ผลนี้มีผลต่อการตรวจหาสาเหตุเพิ่มเติมและช่วงระยะเวลาระหว่างการตรวจติดตาม

ชนิดความเสี่ยงสูงสามารถส่งผลต่อช่องปากและคอหอยได้ด้วย นอกเหนือจากบริเวณทวารหนักและอวัยวะเพศ มะเร็งเซลล์สความัสในช่องปากและคอหอยจำนวนไม่น้อยมีสาเหตุมาจากการติดเชื้อ HPV ดังนั้น หากพบความผิดปกติในบริเวณนี้ แพทย์จะตรวจประเมินเพื่อให้ได้ข้อสรุปที่ชัดเจน

การตรวจหาดีเอ็นเอของไวรัสด้วยวิธี PCR ถือเป็นวิธีมาตรฐานสำหรับไวรัสเริมและไวรัสวาริเซลลา-ซอสเตอร์: วิธีนี้มีความไวและความจำเพาะสูงเป็นพิเศษ โดยส่วนใหญ่ให้ผลภายใน 24 ชั่วโมง และสามารถแยกชนิดของไวรัสออกจากกันได้

การตรวจพบแอนติบอดีในเลือดแสดงว่าร่างกายเคยหรือกำลังมีปฏิกิริยาต่อเชื้อก่อโรค แต่มีความแม่นยำน้อยกว่าในการระบุช่วงเวลา การเพาะเชื้อไวรัสและการติดฉลากด้วยสารเรืองแสงโดยตรงใช้ได้ผลโดยเฉพาะในรอยโรคระยะแรก

การตรวจมีประโยชน์โดยเฉพาะเมื่อการรักษาขึ้นอยู่กับผลการตรวจ – เช่น ในกรณีงูสวัดบริเวณใบหน้า การได้ยินหรือการทรงตัวเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันร่วมกับมีตุ่มน้ำ สงสัยภาวะอัมพาตใบหน้าจากไวรัส หรือมีความผิดปกติของการรับกลิ่นและรสหลังการติดเชื้อ แพทย์ผู้ตรวจจะเป็นผู้ตัดสินใจโดยพิจารณาจากผลการตรวจและการดำเนินโรค

ในการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจขณะพัก ท่านจะนอนอย่างผ่อนคลายบนเตียงตรวจ โดยติดขั้วไฟฟ้าขนาดเล็กที่หน้าอก แขน และขา และเชื่อมต่อกับเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจผ่านสายสัญญาณ; การตรวจวัดใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที

การเบี่ยงเบนของเส้นกราฟเป็นไปตามลำดับการกระตุ้นทางไฟฟ้าของหัวใจ ความสูง ความชัน ระยะเวลา และช่วงเวลาระหว่างการเบี่ยงเบนของเส้นกราฟช่วยให้สามารถประเมินจังหวะ อัตราการเต้นของหัวใจ และความผิดปกติของการกำเนิดสัญญาณกระตุ้นทางไฟฟ้าได้

ก่อนการดมยาสลบและการรักษาแบบผู้ป่วยใน การประเมินความสามารถของหัวใจในการรับภาระเป็นส่วนหนึ่งของการตรวจประเมิน หากมีอาการหัวใจเต้นเร็ว หัวใจเต้นสะดุด เวียนศีรษะ หรือหายใจลำบาก จะมีการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (EKG) เพิ่มเติม – หากจำเป็น อาจตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจระยะยาวหรือขณะออกแรง

หลังจากได้รับคำแนะนำสั้น ๆ ให้ท่านหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเป่าลมเข้าไปในอุปกรณ์เป่าทางปากให้แรงและนานที่สุดเท่าที่ทำได้ จะทำการวัดซ้ำหลายครั้ง โดยทั่วไปใช้เวลาน้อยกว่าสิบนาที

ค่าที่ประเมินเป็นหลัก ได้แก่ ปริมาตรอากาศที่หายใจออกในวินาทีแรก (FEV1) และปริมาตรอากาศที่หายใจออกทั้งหมด (FVC) แพทย์สามารถพิจารณาจากอัตราส่วนของค่าทั้งสองว่าทางเดินหายใจตีบแคบหรือปริมาตรปอดลดลงหรือไม่

ข้อบ่งชี้ในการตรวจ ได้แก่ อาการหายใจลำบากที่ยังไม่ทราบสาเหตุ อาการไอหรือมีเสมหะอย่างต่อเนื่อง การตรวจติดตามโรคหืดหรือ COPD และการประเมินความเสี่ยงก่อนการผ่าตัด นอกจากนี้ ในการดูแลด้านเวชศาสตร์การนอนหลับ อาจตรวจประเมินสมรรถภาพปอดเพิ่มเติมได้ด้วย